تبلیغات
وبلاگ رسمی علوم آزمایشگاهی 90 ( واحد مرند ) - عفونت‌هاى قارچى متفرقه
این بخش شامل تعدادی از عفونت ها ی قارچی می باشد که تو قارچ شناسی پزشکی توضیح داده خواهد شد...
 

 
عفونت‌هاى قارچى متفرقه




  فوززاریوزیس
فوزاریوزیس گونه‌هاى فوزاریوم (Fusarium) مى‌توانند عفونت موضعى یا عفونت منتشر از راه خون ایجاد نمایند؛ عفونت منتشر تقریباً فقط در بیماران مبتلا به بدخیمى‌هاى خونى و نوتروپنى به‌وجود مى‌آید. عفونت منتشر با تب ناگهانى شروع مى‌شود و پس از آن، در دو سوم موارد ضایعات پوستى مشخصى به‌وجود مى‌آیند که شبیه به اکتیماگانگرنوزوم هستند. در ۵۹ درصد از بیماران کشت‌هاى خون مثبت مى‌شود. آمفوتریسین B بایستى تجویز شود، اما بهبود بیمارى بستگى به کاهش شدت نوتروپنى دارد.

  عفونت مالاسزیا
عفونت مالاسزیا مالاسزیا فورفور (Malassezia Furfur) جزء فلور نرمال پوست است اما مى‌تواند باعث تینا (پیتریازیس) وریسکالر یا سسپسیس ناشى از کاتتر شود. سپسیس ناشى از کاتتر عمدتاً در بیمارانى که لیپید وریدى دریافت مى‌کنند اتفاق مى‌افتد؛ براى درمان باید کاتتر را برداشت.



  پسودالشریازیس
پسودالشریا بویدى (Pseudallescheria Boydii) (با نام دیگر پترویلدیوم بویدى Pseudallescheria Boydii) کپکى است که به‌طور فراوان در خاک یافت مى‌شود. عفونت ممکن است به‌دنبال استنشاق یا تلقیح مستقیم صورت بگیرد تظاهرات بافت‌شناسى و بالینى پسودالشریازیس شبیه به آسپرژیلوز (که شایع‌تر نیز هست) مى‌باشد. پسودالشریا بویدى مى‌تواند توپى از قارچ در ریه‌ها یا سینوس‌هاى پارانازل ایجاد کند و مى‌تواند به کره چشم، بافت‌هاى نرم مفاصل، و استخوان‌ها پس از تروما یا جرحى تهاجم نماید در ایالات متحده این ارگانیسم شایع‌ترین علت میستوما (Mycetoma) است که یک عفونت چرکى مزمن در بافت زیر جلد مى‌باشد تشخیص براساس نشان دادن هایفا در بافت صورت مى‌گیرد. اثبات از طریق کشت براى افتراق پسودالشریا بویدى از گونه‌هاى آسپرژیلوس ضرورى است. درمان به ایتراکونازول در حداکثر دوز قابل تحمل، رژیم انتخابى محسوب مى‌شود؛ پاسخ به درمان به‌طور تیپیک ضعیف است. دبریدمان یا درناژ جراحى مى‌تواند کمک‌کننده باشد.



  اسپورتریکوز
اسپورتریکوز از طریق تلقیح اسپوروتریکس شنکى (Sporothix schenckii) به بافت زیر جلد در اثر تروماهاى خفیف ایجاد مى‌شود. نهال‌کاران، پرورش‌دهندگان گل و باغبانان از طریق گل رز، خزه تورب (Peat Moss) یا گیاهان دیگر به بیمارى مبتلا مى‌شوند. اسپوروتریکوز لنفانژیتى (شایع‌ترین شکل تا به‌حال) با ایجاد یک پاپول قرمز تقریباً بى‌درد در محل تلقیح مشخص مى‌شود. طى چند هفته بعدی، ضایعات مشابهى در امتداد کانال‌هاى لنفاوى پروگزیمال شکل مى‌گیرند. انتشار در بیش از یک اندام نادر است. تشخیص از طریق کشت نمونه بیوپسى پوست یا چرک ترشح‌شونده صورت مى‌گیرد. تجویز خوراکى محلول اشباع شده یدید پتاسیم در دوزهاى منقسم روزانه ممکن است درمان‌کننده باشد؛ دوز به‌تدریج افزایش مى‌یابد و حداکثر آن در بالغین به ۹-۵/۴ میلى‌لیتر در روز مى‌رسد. درمان را بایستى تا یک‌ماه پس از ناپدید شدن همه ضایعات ادامه داد. ایتراکونازول (روزانه ۲۰۰-۱۰۰ میلى‌گرم) جایگزین مؤثر است و بهتر تحمل مى‌شود. در مورد بیمارى‌هاى خارج پوستی، یک دوره طولانى‌مدت آمفوتریسین B ممکن است کمک‌کننده باشد.




طبقه بندی: آزمایشگاه قارچ شناسی،
برچسب ها: عفونت مالاسیزیا، عفونت های قارچی، پسودالشریازیس، فوززاریوزیس،

تاریخ : پنجشنبه 29 فروردین 1392 | 10:11 ق.ظ | نویسنده : بهزاد قورتلان | نظرات